Ik maak nooit iets mee. Maar afgelopen dinsdag wel. Want toen was ik in de supermarkt om er boodschappen te doen. Op mijn boodschappenlijstje stonden onder meer eieren. Ik vond ze tegenover de Muesli’s en Cruesli’s en werd overweldigd, niet alleen door de grote hoeveelheid eieren, maar ook door de enorme variëteit.
Over een breedte van twee meter stonden vijf schappen hoog, oranje, bruine, groene en vaal grijze eierdozen opgesteld. Dozen waarin vier, zes of zelfs tien eieren zaten, waarbij de grootte van de eieren werd uitgedrukt in termen van S, M, L en XL. Maar ook werd onderscheid gemaakt tussen gewone eieren, vier granen, mais, scharrel of vrije uitloop eieren. Aan een enkele doos hingen zelfs nog zachte, witte, donzen veertjes. Het wekte bij mij het beeld van schattige kuikentjes, luid kwetterend met hun kleine rode snaveltjes naar mij omhoog kijkend op het moment dat ik thuis de doos open zou doen. Ik herpakte me en probeerde bij de les te blijven. Ik moest kiezen, maar wat moest de doorslag geven? De smaak wellicht, dacht ik nog, maar ja, proeven was natuurlijk niet mogelijk. Ook was er natuurlijk nog het prijsverschil.

Of had ik wellicht nog iets over het hoofd gezien? Ik liet me met de gedachte meevoeren hoe het ei ter wereld was gekomen en zag een kip voor me die met veel moeite haar ei aan het uitpersen was. Ik zag een fris groene weide voor me waar ze tijdens het baren uitzicht over had. Zittend tussen honderden andere kippen, die net als zij met veel geduld en gekakel bezig waren met de bevalling van hun eieren. Eieren die uiteindelijk thuis bij mij kapot geslagen werden op de rand van de koekenpan.

En nu nog even een gedicht. Eigenlijk is het een songtekst van Jaap Fisscher en ik heb het gekozen om voor iedereen het kopen van eieren wat makkelijker te maken.

Ik kocht een ei. De melkboer zei:
’t komt zo onder de kip vandaan.
‘k ben nog te laat van huis gegaan om het mee te kunnen nemen.
Hier heeft u een jong leven, voor 16 cent of meer
en namens de ouders smakelijk eten meneer.

Het lag nog warm te leven in m’n hand.
Ik mikte reeds, zorgvuldig op de harde hete rand van de pan en ik kon de geur al ruiken van dit al te vroeg geremde kuiken.
Toen het ei zei, toen het ei zei:
denk eens dat het een jongetje is dat je hier gaat staan bakken.
Denk eens dat het je broertje is dat zacht sist in de pan.
Denk eens dat ie verkrampt uit angst de rand probeert te pakken
en dat ie dan terug in de boter glijdt.
Wat dan, wat dan?

Ik rolde het zorgvuldig in een deken.
En heb toen zelf 2 weken liggen wachten op iets moois. Slechts verwarmd door een hoop slechts verwarmd door een laken tot het ei begon te kraken.
En het kuiken zei, het kuiken zei:
haha het was geen jongetje dat je had willen bakken.
Haha het was je broertje niet dat in de pan was gegaan.
En ik had me weer voor de zoveelste keer door een kuiken laten verlakken,
maar de volgende dag at ik rijst
met hele jonge kip of haan.

Imitatio van Ik maak nooit iets mee Van Guus Middag

Share Startlingblog