Je ziet er als een berg tegen op om de dag te beginnen. Opstaan wil je zo lang mogelijk uitstellen. En ’s avonds? Dan wil je zo laat mogelijk naar bed. Wakker worden is het moeilijkst en dat moment stel je uit zolang je niet gaat slapen. Zelfs het idee dat je weer wakker moet worden houd je uit je slaap.
Wakker worden is een gevoel van landen in een compleet nieuwe leegte, een leegte die langzaam weer met herinneringen wordt gevuld . Herinneringen die in de nacht opnieuw zijn gerangschikt en die tijdens de nieuwe dag weer aangevuld worden met nieuwe herinneringen. Dat wordt het nieuwe ’ik’. Het ’ik ben’ op het moment dat ik wakker wordt, veranderd in “ik word”. Ik ben nog niet klaar, ik ben nog niet af.
Maar als je het eindproduct niet zelf voor ogen hebt, voelt het ‘nog niet af zijn’ ongemakkelijk. Stuurloos en onzeker over wat ‘ik’ in de toekomst ga worden en wie ‘ik’ zal zijn. Voor mezelf ben ik al af, het is goed zo. Maar toch moet er nog wat bij of moet er wat veranderd worden aan mijn ‘ik’ zoals ik die nu ben. Ik moet nog worden wie ik later zal zijn.
Moeilijkst van al is dat je iedere keer toch weer in omstandigheden belandt, omdat je steeds weer wakker wordt, waarin je gedwongen wordt keuzes te maken. Je wordt meegesleurd in de tijd, naar je toekomstige ik, de toekomst in, of je wilt of niet. We kunnen niet zeggen: “Laat het hier maar bij. Laat mij maar blijven wie ik ben”. Dat zou namelijk betekenen dat je, om die toestand tot stilstand te brengen, een keuze moet maken. Een keuze om er een einde aan te maken, of de keuze dat je niets doet en wacht tot het leven vanzelf stopt.
Maar zolang het leven doorgaat, moet je actief blijven, onder alle omstandigheden.
