Nieuwe prikkels, nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe uitdagingen? Het kan!
Het plaatje is nog onbekend, nooit eerder meegemaakt, niet eerder plaatsgevonden, niet al een keer gedaan, en de mensen niet eerder ontmoet. Het schilderij moet nog worden gemaakt op het moment dat ik het tafereel meemaak dat erop komt te staan. Het hangt nog niet aan de muur, zodat ik er alleen nog maar naar hoef te kijken. Het boek wordt opengeslagen en ik begin te lezen aan een verhaal dat ik niet ken.
Nieuwsgierig kijk ik in het rond en zie de groep die wordt ingewerkt tot BCO’er of wel Bron en contactonderzoeker. Het Coronavirus heeft ertoe geleid dat dit inmiddels een bekend begrip is geworden, maar dat voordien al bestond bij de bestrijding van andere infecties. Het is een manier om de besmettingen in te dammen zodat deze een halt kan worden toegeroepen en er geen gevaar voor de volksgezondheid ontstaat. De vaste medewerkers bij de GGD die dit werk normaal gesproken doen, kunnen de hoeveelheid nu niet meer aan en worden daar snel nieuwe mensen voor opgeleid.
Ook ik heb gesolliciteerd naar de functie van Bron- en contactonderzoeker. Met twaalf vrouwen, blijkbaar doen niet zoveel mannen dit werk, ben ik uitgenodigd voor de eerste trainingsweek. Een bijdrage leveren aan de bestrijding van het virus, maar ook een kijkje achter de schermen kunnen krijgen, dat is mijn motivatie. Programma’s, protocollen, procedures, indexen, nauwe contacten, etc., etc. Met alles krijg ik te maken. De techniek laat het nog al eens afweten, er zijn veel IT problemen en de positief geteste persoon, de index, moet soms wel heel erg lang wachten voordat hij gebeld wordt door de BCO medewerker. Kortom, er is nog veel ruimte voor verbetering.
Een heel nieuwe omgeving waarin ik wordt uitgedaagd in mijn kunnen, maar waar ik ook veel nieuwe mensen leer kennen. Blijkbaar is dat wat mij iedere keer weer opnieuw fascineert. “De mens’, dat ene individu met zijn of haar verhaal. En wanneer ik die ander ontmoet, delen onze discoursen zich en maken we een gedeeld hoofdstuk in ons levensverhaal. Daarbij krijgen ook de achterliggende hoofdstukken weer kleur. Want je hoort van anderen wat ze hebben meegemaakt en wat hij of zij voor werk heeft gedaan, waar ze hebben gewoond. Zo krijg je ook een indruk van hoe die ander in het leven staat.
Gefascineerd luister ik naar een vrouw die vertelt dat ze 21 jaar in het buitenland heeft gewoond en gewerkt. Begin dit jaar is ze naar Nederland teruggekeerd en toen ook al voor SOS International gewerkt heeft, bij de repatriëring van Nederlanders uit het buitenland. Door de lockdown die in veel landen werd afgekondigd, kwamen veel mensen vast te zitten in het buitenland.
Een wereldburger zo komt ze op mij over. Zij heeft pas echt geleefd en zal ook veel kennis van zaken hebben. Achteraf blijkt dat tegen te vallen als ik met haar samenwerk. Haar indrukwekkende levensverhaal ligt als een laagje vernis over de werkelijkheid. Ze stelt zichzelf in het middelpunt van de belangstelling, alles draait om haar. Ze kijkt niet om zich heen en waarschijnlijk heeft ze dat nooit gedaan. Ik kijk daarentegen alleen maar om me heen en ben zo nieuwsgierig naar die ander, dat ik mezelf bijna vergeet.