Met een ferme, niets ontziende klap slaat hij de spijker nog eenmaal op z’n kop. Zonder te kijken zoekt hij met zijn linker voet de grond als hij van het keukentrapje afstapt. Tegelijkertijd kijkt hij, met de hamer nog in zijn hand, vanaf een afstand waar de spijker is gekomen. Ja, daar moet het blauwe schilderij komen. Dat is precies de plek.
Hij draait zich resoluut om naar de tafel die achter hem staat en legt de hamer bij het andere gereedschap, loopt om de tafel heen en pakt het schilderij met beide handen op en houdt het boven zijn hoofd. Alsof hij een stukje van thuis weer bij zich heeft.
Zijn moeder stond vroeger altijd al aan het aanrecht als hij ’s ochtends vroeg in zijn pyjama de keuken binnenstapte. Eenmaal heeft hij zelfs de wekker gezet om nog voordat zijn moeder er zou zijn al in de keuken te zitten. Maar zoals altijd stond ze al aan het aanrecht, schilde grote appels die ze in vier parten verdeelde en waar ze het klokhuis uitsneed. En wanneer hij dan aan tafel ging zitten, liet hij de geluiden over zich heen komen. Geschraap van het aardappelschilmesje, het knakken van de appel die gevierendeeld werd, het ploffende geluid van de schil die in het afvalmandje viel en de schuifelende schoenen van zijn moeder over de stenen vloer.
Zijn ogen waren dan gericht op de muur tegenover de stoel waarop hij zat. Hij zonk, met de vertrouwde geluiden op de achtergrond, weg in het beeld dat het schilderij bij hem opriep. Blauw water, maar niet één tint blauw, nee in de zee waren allerlei strepen van verschillende tinten blauw, grijs, zilver, groen, maar ook geel waar te nemen. In die vlakke, met blauwtinten gevulde zee lagen aan de horizon halve maan wormige schaduwen. Twee onbewoonde eilanden, daar gingen zijn gedachten naar uit. Niet om daar te zijn, maar om samen met het vertrouwde, gestolde moment van geluiden die hij kende en de vrouw die hij vertrouwde, van hier weg te zijn. Alleen dit moment en deze plek meenemen en voor altijd beschermen tegen geluiden van buiten.